anne · baba · bebek · evlilik · ilişki

Baba bu ilişkinin neresinde?

Son haftalarda blog üzerinden yazdığım yazılarda fark ettim ki anne&bebek üzerinde durmuş hatta içimde ne yaşadıysam o şekilde aktarmışım. Bu aktarım aslında çok eksik kalmış. Anne&bebek ilişkisinin aslında en önemli anahtarı olan babaya çok yer verilmemiş. Belkide bu konu çok yönlü olduğu için insan içine girmeye çekiniyor. Ne var canım demeyin. Annenin bebekle, bebeğin baba ile olan ilişkisi bir yandan tüm temeli sağlayan annenin babanın birbirleri ile olan ilişkisi üzerine düşünmeye başladınız mı sonsuz bir derya açılabiliyor önünüze.

Hiç kuşkusuz ki bir çok kalıplaşmış ön yargıların aksine ‘evlilik’ bir ilişkinin gelebileceği en güzel nokta.Size bunun aksini düşündürten deneyimler zaten temel konu olan ‘doğru insan’ sorunu yüzünden ortaya çıkıyor. Hep konuşuyoruz ya hiçbir şeyin tek doğrusu yok diye aslında eş seçiminde de bu geçerli sanırım. Dışarıdan doğru bulmadığımız bir çok ilişki eğer böyle güzel ilerleyebiliyorsa aslında doğru insan kavramı bizim beynimizde koyduğumuz kalıplardan ibaret. Neyse anlatmak istediğim bu değil aslında. Evlenmek için bile bu kadar sancılı bir karar dönemi yaşadığımız insanın ‘doğru baba’ olduğuna karar verebilmek asıl en büyük kumar. İyi bir aşık, iyi bir arkadaş olabilir ama iyi bir baba olur mu? Sevgili olarak seçerken belki eski ilişkilerinde yaşadıklarını bir veri olarak kendinize alabilirsiniz ama iş baba olmaya geldi mi işte o tamamen zarın kaç kaç geleceğini bilmemek. 

Biz sevgilim ile sekiz senelik bir ilişki üzerine evlilik kararı verip evlendik .Çocuk fikrine alışıp, onu gerçekten istememiz ise artı beş sene daha aldı. Hayatın getirdikleri, verilen kararlar, şehir değişiklikleri derken bu zaman uçtu gitti. Aslında benim hormonlarımın seslerini yükseltmesi asıl etkenlerden biri oldu. Hamileliğim boyunca hep şunu düşündüm ; ‘ben 9 aylık bir zaman diliminde anne olmaya fiziksel ve ruhsal olarak hazırlanıyorum peki o bir günde baba mı olacak’ 
Aslında bu soruyu düşünürken sadece onu izlemem cevabı bulmak için yeterliymiş. Çünkü sevgilim en az benim kadar o maratona hazırlandı. Her gün kızımızla dakikalarca konuştu, elini bir an olsun karnımdan çekmedi, beslenme düzenimizde destek oldu. Baba bu işin teknik kısmı ama en önemli kısmı çoğu zaman. Beni rahatlatan en büyük etken oldu. Ve hastanede kızımın altını değiştirdiğini gördüğüm ilk sahnede tamam dedim doğru insan ile doğru bir yola çıktın. Çok basit gibi gözüken bu hareketin anne gözündeki önemini zamanı geldiğinde mutlaka anlarsınız.
Kızımızın geldiği o an itibari ile geçtiğimiz yeni aile düzeni içinde siz artık anne ve babasınız. Bu roller o kadar çekici ve egonuzu besleyen roller ki bir an geliyor şunu fark ediyorsunuz ‘benim sevgili rolüme’ ne oldu ? İşte o an beyniniz allak bullak olabiliyor. Anne olmak sizi öyle doyuruyor ki başka bir kazanılmış role ihtiyaç duymuyorsunuz ta ki o aydınlanma anı gelinceye kadar. Ben birinin annesi babası olduğum kadar birinin sevgilisi, karısı, kocasıyım ve o sıfatımı çok özledim. Ben bu aydınlanmayı çok ufak bir şey ile yaşadım. Bir gün bilgisayarda her zaman olduğu gibi kızımın doğum fotoğraflarına bakarken bir an da o dosyanın içine karışmış tatil fotoğraflarımızı buldum.İçinde sadece bizim olduğumuz, şimdi bana biraz eksik gelen ama o dönem için sadece biz olan fotoğraflar. Bir tanesini altına hiçbir şey yazmadan eşime yolladım ve aynı cevap geldi. ‘Biz birbirimizi biraz ihmal mi ettik? Seni özledim’ İşte o tehlikeli sınırdan döndüğü nokta ilişkinin. Çocuk yüzünden yıpranan hatta bitme noktasına gelen ilişkiler işte bu bölgede sıyrılamayan ilişkiler oluyor. Evet kızımın annesi olmak çok çok güzel ama eşimin sevgilisi olmak da bir o kadar güzel, önemli benim için. 
Unutulmaması gereken şey aslında ikili ilişkinin heyecanı, güzelliği devam ettiği sürece bebeğinize yansıttığınız enerji çok farklı ve güzel oluyor. Mesela benim bebeğimin en çok bize güldüğü hatta bazen kahkahalar attığı zamanlar sevgilimle birbirimizi öptüğümüz, sarıldığımız anlar. Tabi en çok birbirimizi öptükten sonra aynı anda ona saldırıyor olmamızı seviyor. 

Ben birbirine sevgisini her zaman gösteren, çocuğun yanında birbirlerine dokunmaktan, öpmekten çekinmeyen bir ailede büyüdüm ve bunun çocuğun ilişki gelişimi için önemli olduğuna inanıyorum. 
Sonuç olarak unutmamak gereken şey ebeveyn olmak sizin sevgili olmanızın önüne geçen bir rol değil onu besleyen bir rol olmalı. Anne&baba birbirini mutlu edebildiği sürece yetiştirdikleri bireyin mutlu olmamak için  bir nedeni yok. Belki eskisi gibi özgürce, bir sonraki adımı düşünmeden yaşayamıyorsunuz ilişkinizi ama yarın beraber aynı saatte bebeğinizi yıkayacağınızı bilmek size aynı heyecanları yaşatabiliyor. Önemli olan hayat içindeki rollerimizi birbirleri ile kavga ettirmemek ve doğru düzende hepsinin keyfini çıkartmak. 

Baba bu ilişkinin neresinde?” için bir yorum

Bir şey söyle ?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s