yaşam

Sözün bittiği yer

20130531-170837.jpg

Söze nereden başlarım bilmiyorum. Şu son bir kaç günde ülkenin kalbi Taksim bölgesinde yaşanan insanlık dışı olayları hangi kalıplara oturturum. Olayları hazmetmek mümkün değilken televizyonda sanki bir gerilim filmi izliyor gibiyim. Aslında izlerken, okurken, destek olurken madalyonun iki yüzünü görüyorum. Evet aşırı güç kullanımı, demokratik ülkeye yakışmayan sahneler yanda insanlığımdan bin kere utandıran kareler. Bir diğer tarafta ise “bu ülkeden adam olmaz” dediğim hatta “umudumu kaybettim ben” diye sayıkladığım son zamanlarda bana tokat gibi gelen “bu ülkede hala hayat var” mesajını veren direnen binlerce insan. Bir ağaç için bu kadar rahat örgütlenebilen, tek vücut, tek nefes olabilen insanları görüp insanın duygusallaşmaması mümkün değil. Ben evimde bebeğime bakmak için otururken benim adıma, kızım adına orada biber gazı yiyen, itilen, kakılan herkese tek tek hakkınızı helal edin diyorum. Bugün oradaki binler senin, benim geleceğimde tek başlı diktatörlerin savurduğu tehditlerden bizi koruyor. Bugün oradaki binler bana biraz olsun daha umut oluyor.

Ülkem yorgun son zamanlarda. O kadar yorgun ve o kadar bezmiş bir halde ki “böyle gelmiş böyle gider” duygusu almış başını gitmiş ama şu son bir kaç günde gördüklerim hala bu ülkenin gelişmek için, medeni devletler seviyesine gelmesi için bir umudu olduğunu gösterdi.
Bunun yanında hukuki hak ve özgürlüklerimizin kısıtlanması, kişi başıns düşen oksijenden daha çok biber gazı olması, sözde bizi korumak için var olan güvenlik güçlerinin bize zarar vermek için çalışması bu ülkenin alnında her zaman birer kara leke olarak kalacaktır. Ben hiçbir zaman ülkemi başka ülkeler ile kıyaslamayı ya da bak batı çok şeker hep insanlar mutlu bi ucuz benzetmeler ile karalamayı sevmem çünkü biliyorum ki bu ülke bir çok Avrupa ülkesinden daha vicdanlı insanların olduğu bir ülke.

Sadece üzerimizdeki ataleti atıp bir an önce aslında hala gücün bizde olduğunu fark etmemiz. Bir çok bahane ile vakit ayırıp gidip kullanmadığınız oyunuzun aslında nemkadar önemli olduğunu fark etmek gerekli. Bırakın tatil programını ve ya başka nedenleri gerekirse hasta yatağınız ile gidip kullanın oyunuzu. 75 milyon içinde 1 oyun önemi yok gibi gözükse bile unutmayın o 1 olmasa 75 milyon olmaz.

Hangi partiyi desteklediğin ya da hangi ideolojide olduğun önemli değil. Bir partiyi desteklemek her yaptığını kabullenmek değilki. Eminim şu an hükümeti destekleyip bu olayları göz yaşları ile izleyen insanlar çok. Sadece birliği sağladığımız böyle zamanlarda ufak tefek konular ile ayrışmayın. Unutmayın çok sesli olmak bu ülkenin en güzel yönü.
Dün, bugün, yarın benim adıma Gezi Parkında nöbet tutan, ses çıkaran, gaz yiyen tüm arkadaşlarım hakkınızı helal edin. Size yarınımız için ne kadar teşekkür etsek az.

20130531-170541.jpg

Bir şey söyle ?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s