Anne’nin IQ ile Savaşı

bebek ile yaşam

Eğer bundan 10-15 sene öncesinde bugünü öngörseydim sanırım seçeceğim tek meslek ‘okul öncesi eğitmenliği’ falan olurdu. Siz ne derece yaratıcısınız ya da ne derece çocukla çocuk olabiliyorsunuz bilmiyorum ama iki senede ben tıkandım. Araba gitmiyor, yürümüyor yani. Sabah ortalama 8 gibi kalkan akşam ortalama 21:00 gibi yatan bir çocuk ile önünüze serilen 13 saatlik zaman dilimini doldurmak hatta bunun her anını verimli hale getirmek mi yoksa atomu parçalamak mı daha zor bilemedim. Tamam şimdi bu noktada çok abarttığımı düşünen herkesi üç günlüğüne Pera tatil kampına bekliyoruz. Çıkın çıkın gelin hem ben biraz kafa dinlerim. b920f212ab0698f49a0ee809bebb312f

Hadi kahvaltısını yaptırdın, boyama, hamur, dans, müzik, el becerisi oyunları, puzzle, parka gittin, kumla oynadın, banyoya soktun su ile oynadın, yemek yedirdin, öğlen uyuttun sizce kaç saat geçti? Ben söyleyeyim 5 hadi iyi yönde bakalım öğlen iki sat falan uyumuş olsun 6 saat geçti. Şimdi anlatın bakalım kalan 8 saatte derdini tam anlatamayan, ne istediğini kendisi bile bilmeyen iki yaş çocuğunu kalan saatte ne yapıp avutuyorsunuz?

628222ea4b4776f926730fef5c98a986

Ipad verme konuşmaz, telefon verme hasta olur, televizyon açma geri kalır diye diye ruhumu çektiniz zaten bari onu yapma diyene kadar ne yapayım bir zahmet onu anlatın ama bana sakın ‘aktivite yap annesi’ ‘kitap oku annesi’ falan demeyin infilak edeceğim. Evde hayvan sesi taklidi yapıp, her şeyi tane tane ‘bilal’e anlatır’ gibi anlatmaktan onun zekası ilerlerken benimki döndü 6 yaşa falan. Yanlış anlaşılmasın isyanım çocuğa değil haklı tabii ister bebe annesi önünde pas pas olsun. Ben yaratıcılığımı kaybettim gençler. Hadi şimdi havalar güzelleşiyor direniyorum kum, güneş, deniz derken ya da ‘anne baba şu çocuğu iki dakika tutun bakayım’ diyerek arada ortadan kaybolup falan yazı geçiririm ama şu konuda çok netim ‘yeni nesil okul yaşı artık 3 falan değil’ bunlar doğuştan sosyal olmak, bilgi almak için doğmuşlar. Eylül gelir ve bize okul yolları açılır.

e54e74419f3951e3d8d750725ea4c201

Anneliğin en vicdanı zorlayan kısmı ‘yetmiyorum’ hissi. Üretemedikçe aynı kısır oyunlar ile sınırlı kaldıkça ben daha çok üzülüyorum. Oyuncakçılardan aldığımız oyuncakların zaten ömrü bir gün. Sonra dönüp yüzüne bakan yok. O zaman daha aktivite yönlü şeyler yapalım dediğim zamanda işte böyle elinde bilgisayar oyun araştırıyorsun. Bir de bunlar bir kendini beğenmiş bir beğenmez haldeler. Bir oyunda 15-20 dakikadan fazla kaldıkları çok görülmüyor. Çocuğu daha 7 günlükten itibaren sokaklarda yaşamaya alıştırırsam böyle ev zamanlarında çekersin işte acısını. Oh bir içimi döktüm bir ferahladım ben. Neyse şimdi kalkıp yemeyeceği sebze yemeğini hazırlayayım bir yandan köfteciyi arayayım nasılsa yine köfteci kazanacak. Annelik baştan 1-0 geride maça başlamakmış hiç söylemiyorsunuz. Bizde şampiyon belli sizde kim?

ac2cd0aee73d23cf54d11fac3468a749